The first independent website for Belgian tophockey

Het is deze maand vijf jaar geleden dat de tweede, en vooralsnog laatste, poging tot regionalisering van het Belgische hockey strandde. Be-hockey.com vroeg me om, naar aanleiding van deze verjaardag, enkele beschouwingen te wijden aan het onderwerp.

1. Recept voor een mislukking

Zoals ik het mij herinner moet het rond de eeuwwisseling geweest zijn dat Jacques Lechat en ikzelf een bondgenootschap stichtten om het proces van de regionalisering van het Belgische hockey op gang te krijgen. We ondernamen actie op twee fronten tegelijkertijd: enerzijds moest het Bondbestuur overgehaald worden de regionalisering te agenderen en anderzijds moest de idee ook ingang vinden bij de clubs. Tegen de tijd dat er zich binnen het Bondsbestuur een kleine meerderheid "pro" had gevormd en de discussie bij de clubs volop aan de gang was, begon de motor van de samenwerking tussen Jacques en mezelf te sputteren.

Er was, zeker bij mezelf, een belangrijk element vermoeidheid. Na de vele maanden schrijven en aanpassen van allerlei nota's en discussiëren met twijfelaars en tegenstanders, leek het resultaat me nogal povertjes. Enerzijds bleek het bondsbestuur uiteindelijk maar een "lauwe minnaar" die de regionalisering voornamelijk zag als een financiële operatie. Anderzijds waren heel wat hardnekkige tegenstrevers niet vatbaar voor rationele argumenten; hun verzet kwam - zo leek het - hoofdzakelijk voort vanuit een soort van patriottische oprisping tegen de gefederaliseerde staatsstructuur van dertig jaar voordien. Zij bevochten de regionalisering vanuit een verkeerd begrepen eigenbelang en begonnen een loopgravenoorlog.

Erger dan deze externe factoren, was de tweespalt die intussen tussen Jacques en mezelf ontstaan was. We hadden beiden onbetwistbaar als voornaamste doel de regionalisering te helpen tot stand te brengen, maar we hadden ieder van onze kant last met de dubbele agenda van de andere: Jacques had het er moeilijk mee dat ik de neiging had mezelf al als toekomstig coördinator van de Vlaamse hockey federatie te zien en ik verweet Jacques dat hij ietwat te nadrukkelijk de specifieke belangen van de nationale ploeg voor ogen had. Uiteindelijk werd ons tweemanschap gesplitst in plaats van de hockeybond...

2. Derde keer goede keer? Wat zijn de kritische succesfactoren?

Primordiaal lijkt me het vereiste dat een eventuele nieuwe poging tot regionalisatie moet uitgaan van de hockeybond zelf, en dit na het organiseren van een grootschalige informatiecampagne en een enquête bij de clubs. Het heeft geen zin de andere kritische succesfactoren te bestuderen, zolang er aan deze eerste basisvoorwaarde niet is voldaan.

Op vandaag ziet het er eerder naar uit dat de Bond, na twee mislukkingen, beslist heeft haar broek geen derde keer te scheuren aan een regionalisering. Voor zover ik het kan beoordelen ligt er momenteel niemand meer wakker van deze problematiek, zeker niet in Bondskringen.

Niet dat ik de Bond niet in zekere mate begrijp. Het is verleidelijk om naar de sterke resultaten van de nationale herenploeg én het fors gestegen ledenaantal te verwijzen: "We zijn toch goed bezig, waarom moeten we die oude draak van een regionalisering opnieuw roet in het eten laten spuwen". Wat de nationale ploeg betreft is de Bondspolitiek van het voorbije decennium inderdaad bijzonder succesrijk geweest. Dit succes sterkt mij maar nog eens in mijn overtuiging dat de nationale ploegen, zeker op korte termijn, perfect voort kunnen zonder een regionalisering. Zolang de resultaten blijven wat ze zijn, zal het B.O.I.C. wel bijspringen waar nodig.

3. Belooft een regionalisering een grote stap voorwaarts voor het Belgische hockey?

Unitaire sportbonden staan haaks op de sociaal-politieke realiteit in ons land. Sport en infrastructuur behoren al bijna zo' n veertig jaar tot de bevoegdheid van gemeenschappen en gewesten. Zelfs de laatste grote overblijvende dinosaurus van de vorige eeuw heeft nu beslist te gaan regionaliseren.

Iedereen die echt van het Belgische hockey houdt en niet gehinderd wordt door particuliere tegengestelde belangen, kan niet anders dan de immense extra mogelijkheden van een regionalisering in te zien. Niet regionaliseren komt neer op het verder zetten van een nefaste struisvogelpolitiek. Eens komt toch de dag dat men zich aan de realiteit zal moeten aanpassen. Maar ik eindig, want zegt niet het spreekwoord: wat baten kaars en bril als den uil niet zienen wil?

Tot zover mijn blik in de achteruitkijkspiegel. Mocht ik door het fenomeen van de "dode hoek" een aantal zaken niet of slecht gezien hebben, graag jullie reactie.

---

NVDR : Piet Vandeputte was tevens de auteur van de eerste columns op onze site over dit onderwerp... 5 jaar geleden dus alweer! Klik hier voor "Ceci n'est pas une fédéralisation" en "Reflexiones Madrileños" !

< Prev		Next >